Wywiad z CultureSecrets

Niezwykłylos córki Stalina

Wywiad z Beatą de Robien znajduje się na stronie CultureSecrets . Fragmenty :

• Jak wpadła Pani na pomysł napisania tej historii ?

Kiedy Swietłana zmarła w 2011 roku, pomyślałem, że biografia córki Stalina w pewien sposób podsumuje całą epokę. Przez jej życie przewija się cała historia Rosji pod dyktaturą stalinowską, a także epoka bliższa nam, okres Zimnej Wojnie, której była stawką. Ona sama jest fascynującą postacią, interesującą zarówno z punktu widzenia historycznego jak i psychicznego. Ale jest ona także symbolem tej brutalnej i bolesnej Rosji, nie wspominając, ze zawiera w sobie wszystkie standardowe składniki wielkiej sagi : rodzina, miłość, małżeństwo, ale także wojna, okrucieństwo, zdrada, deportacje.

• Czy może Pani nam opowiedzieć historię “Przekleństwa Swietłany” ?

Książka ta śledzi wyjątkowe losy kobiety, urodzonej w 1926 r. w pałacu całym w złocie, która umiera w 2011 r. w azylu dla biednych. Jest to opowieść o małej dziewczynie wpatrzonej z zachwytem w swojego strasznego ojca. Podczas gdy wokół niej rozgrywa się tragedia na skalę historyczną, ona jest wychowywana niczym księżniczka i odcięta od realiów świata. Przebudzenie będzie tym bardziej okrutne.

Jej pierwsza miłość, Aleksiej Kapler, którego główną winą było to, że był Żydem, został zesłany na dziesięć lat gułagu z rozkazu Stalina. Kiedy Swietłana odkryje potworności spowodowane przez jej ojca, jej życie zostanie złamane. Kilku mężów, kilku kochanków, kilka krajów, w których będzie szukała schronienia, nie znajdując szczęścia ani spokoju. Wszędzie będzie więźniem swojego ojca.

• Czy może nam Pani podać genezę swojej książki ?

Zacząłem badać życie córki Stalina w 2011 roku, ale pracowałam nad inną książką: „Polska fuga”, która jest upamiętnieniem życia za żelazną kurtyną. Dzieje się w Krakowie w 1953 roku, jest to historia zarówno mroczna, jak i groteskowa, ot taka jaką ZSRR umiał produkować wszędzie tam, gdzie narzucił swoją hegemonię. Moja książka ukazała się w 2013 roku, została entuzjastycznie przyjęta, otrzymała trzy nominacje do nagród literackich, wygrała dwie prestiżowe : Akademii Francuskiej i Kultury i Bibliotek. To zachęciło mnie do dalszych opowieści z historii, które są mało znane francuskiej publiczności. Poza tym był to dobry czas, aby napisać historię córki Stalina. Rok po jego śmierci, dzięki ustawie Freedom of Documentation and Privacy Act , amerykańskie dokumenty CIA i FBI zostały odtajnione i dostępne dla historyków. Aby spędzić trzy lata ze Swietłana Alliłujewą, musiałem zanurzyć się w atmosferę miejsc, w których żyła: Kremla oczywiście, Domu na Nabrzeżu w Moskwie, wsi Żukówka i Zubalowo, gdzie znajdowały się jej dacze, sanatorium nad Morzem Czarnym. Pojechałam w jej ślady do Princeton, Taliesin, gdzie żyła we wspólnocie, która wyglądała jak sekta, Spring Green i Wisconsin. Byłam także w Indiach, w Delhi, dotarłam aż do tej wioski hinduskiej w Uttah Pradesh, którą tak pokochała. Wspomnienia o niej w tych różnych częściach świata były tak różnorodne, że wymykały się od jakiejkolwiek arbitralnej oceny, z jednym wyjątkiem - była kobietą o bardzo złożonej psychice.

• _Przed córką Stalina, napisała Pani książkę o losieEleanor Roosevelt Między namiętnością a polityką. Czy może nam Pani powiedzieć, co Panią inspiruje w tych silnych kobiecych postaciach, oprócz tego, że żyją w cieniu wielkich ludzi ? _

Życie Eleanor Roosevelt było ekscytujące z wielu powodów. I to nie tylko jako kobiety w cieniu męża, Franklina Delano Roosevelt, Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Ona potrafiła narzucić swoją wolę, a nawet odegrać ważną rolę w Historii. Ja chciałam pokazać jej nieznane aspekty: na przykład, jej zaślepienie Stalinem, jej niebezpieczne i ukryte miłostki, które nas drogo kosztowały. Miała zbyt wielki wpływ na politykę tamtych lat, kiedy to rozgrywała się przyszłość świata aby te aspekty pominąć lub opowiedzieć o nich w sposób anegdotyczny, jak robią to amerykańscy biografowie. Przy pisaniu tej książki też miałam dostęp do archiwów FBI, KGB i MID w Moskwie. Historia pokazuje nam niezmordowanie, że w otoczeniu „Wielkich” nic nie jest niewinne.

• Jakie ma Pani plany, czy pracuje Pani nad nową książką ?

Tak, ale prawdopodobnie będzie to powieść. Dokument jest często zbyt suchy, nie jest w stanie opowiedzieć o poszczególnych tragediach osób sponiewieranych przez Historię, ponieważ nie wzbudza wystarczająco emocji. Tu forma powieści historycznej może okazać się lepsza.